„Obserwowanie ludzi jest proste. Znacznie trudniejszy jest bezpośredni kontakt: podejść do kogoś obcego, pokierować krokami sławnego człowieka, lub przeprowadzić sesję zdjęciową z własnym szefem. Pomimo niepewności i niepokoju towarzyszących takim eksperymentom warto się o nie pokusić.
Gdy byłem nastolatkiem, przykleiłem sobie nad biurkiem kartkę z maksymą: „Ryzyko jest zaczynem wszystkich osiągnięć”. Te słowa powinny być prawdziwie bliskie sercu każdego fotografa. Jeśli chcesz tworzyć obrazy o sile wyrazu, musisz podejmować ryzyko. Nie bać się korzystać z okazji. Trudno o lepszą ilustrację tej tezy niż historyczne zdjęcie Winstona Churchilla, wykonane przez fotografika Yousufa Karsha.
Był rok 1941. Yousuf Karsh otrzymał zlecenie fotografowania Winstona Churchilla po jednym z jego słynnych wystąpień. Polityk nie był w dobrym nastroju . Zapalił świeże cygaro i rzucił Karshowi półgębkiem: „Możesz zrobić jedno” (mając na myśli zdjęcie). Dalszy ciąg tej sceny Yousuf Karsh opisuje następująco:

Churchill i jego cygaro stanowili nierozłączną parę. Wiedziony nadzieją, podałem mu popielniczkę, lecz on ani nie myślał je odłożyć. Wróciłem więc do aparatu, ustawiłem wszystkie niezbędne parametry, upewniłem się, że pod względem technicznym zdjęcie będzie bez zarzutu i czekałem. Churchill ćmił i kopcił, a ja cierpliwie czekałem dalej. W pewnym momencie podszedłem do niego i bez większych ceregieli, choć z należytym szacunkiem, wyciągnąłem cygaro z jego ust mówiąc: „Proszę o wybaczenie, sir”. Zanim zdążyłem wrócić do aparatu, kątem oka uchwyciłem minę wielkiego polityka. Gdyby mógł, zmiażdżyłby mnie wzrokiem. W tej samej sekundzie nacisnąłem spust i zrobiłem zdjęcie… 

Ta fotografia stała się czymś w rodzaju symbolu. Przesłaniem, które dzięki Krashowi nabrało cech odzwierciedlających determinację i upór Brytyjczyków. Symbolicznym obrazem, który stał się motywacją dla całego narodu i jednym z najczęściej powielanych zdjęć w historii fotografii. Nie była to jedyna fotografia, która powstała tej nocy. Druga została zrobiona na chwilę później – Churchill, którego poza nie zmieniła się ani odrobinę, ma na niej znacznie pogodniejszą minę i uśmiecha się, zauważywszy komizm sytuacji. To drugie zaś zdjęcie oczywiście, zostało zupełnie zapomniane.”

Chris  Orwig
„Poezja Obrazu”, 104-105s.
wyd. Galaktyka (2010)

Obadajcie twórczość Yousufa Karsha. Warto poznać jego geniusz. Fotografował znanych ludzi, kiedy przeglądam jego dorobek stwierdzam, że wielu z tych ludzi chciałbym spotkać.

Albert Einstein

Pierwsze pokolorowane zdjęcie przez Sanny Dullaway. Płonący mnich Thich Quang Duc. Mnich, który dokonał aktu samospalenia w proteście przed reprosjonowaniem buddyzmu w Wietnamie.

Winston Churchhill

Fajne?

Joao Silva The biggest fight of the photographer from Alfredo Leite on Vimeo.

Nietypowe zdjęcia, bo tym razem modelem był zlew. Czasami zainspirować do działania mogą zwyczajne przedmioty z otoczenia. Jest to moje przymierzenie się do surrealizmu. Jestem ciekaw skojarzeń i co myślicie na temat tych zdjęć. Mam nadzieję, że wywołują one niecodzienne skojarzenia wychodzące poza obręb kuchni i swobodnie błądzące po przestrzeni.

I muzyka, bardzo istotna przy oglądaniu ;]

]]> http://norbibuc.wordpress.com/2011/09/02/reggae-na-piaskach/feed/ 0 Norb Ostrów Wielkopolski IMG_0525d! IMG_0531 IMG_0540 IMG_0541 IMG_0552 IMG_0553 IMG_0554 IMG_0563bw IMG_0567 IMG_0577b IMG_0586 IMG_0602 IMG_0592 IMG_0550 IMG_0624b IMG_0645bw IMG_0626 IMG_0607 IMG_0657bw IMG_0679 IMG_0673 IMG_0687 http://norbibuc.wordpress.com/2011/06/17/sloneczne-zdjecia/ http://norbibuc.wordpress.com/2011/06/17/sloneczne-zdjecia/#comments Fri, 17 Jun 2011 11:38:43 +0000 Norb http://norbibuc.wordpress.com/?p=225 ]]> Kilka zdjęć z imprezy organizowanej przez BOSH’a dla pracowników, na którą trafiłem trochę przypadkowo.  Grałem z kolegą (Yo Dawid!) krótki rytm na bębnach w czasie tańca dziewczyn z Cube Dance Academy. Od razu po zejściu złapałem za aparat i zrobiłem dziewczynom kilka zdjęć na szybko. Później też było ciekawie i wesoło, było słońce dinozaury i dużo radochy. Niechcący zrobiliśmy też małe warsztaty dla dzieci z Dawidem z którym graliśmy. Bębny przyciągnęły dzieciaki, a nas z kolei bańki mydlane. Młodzi uczyli nas robić bańki, a my ich grać ;]

[Swoją drogą to w dużej mierze po to są biby. Taki ukryty sens. Oprócz tego że jest fajnie, można odejść od rzeczywistości, na chwilę zapomnieć o świecie, dodatkowo odnawiają się kontakty. O ile ktoś jest na tyle śmiały aby zaprosić starych znajomych, to nawet objawia się to na poziomie dawno zatartych więzi, o których już nie myśli się że mogą znów być. No bo co by było gdyby nie było imprez? Człowiek siedziałby ze swoją dziewczyną w błogości, czasem spotkał się z jakimś znajomym, pogadać o jakiejś kwestii, która dręczy,  pograć czy w celu jakimś interesownym. Powoli to grono znajomych których by spotykał by malało, bo do kogoś jednorazowo miałby interes, a później nie bardzo i pamięć o nim najżywsza gdzieś kuliłaby się w szuflady z działu pamięci archiwalnej. Wspomnień. Trochę ratuje nas tutaj internet wbrew pozorom. Lecz czasem jest trudno, kiedy dawno się z kimś nie rozmawiało ta osoba też się nie odzywała. Czasem trudno zrobić ten pierwszy krok. Ale tutaj nasuwa się idealne rozwiązanie w postaci biby, przychodzi mnóstwo ludzi, na nowo z każdym możesz pogadać. Znaleźć nowe tematy do rozmowy. Zrozumieć że ten człowiek jest wartościowy i nie dobrze było o nim zapominać. Biby są git. Róbcie biby. Bawcie się. ]

Było tłoczno, ale rubasznie i mimo moich obaw, wyszło zajebiście. I mam nadzieję że moje gniazdo się podobało, bo nie jest to jakaś luksusowa apartamencizna, ani w ogóle to nie jest nic co by się normalnemu człowiekowi się podobało, ale ma klimat.